Duyguları Alınca İnsandan Geriye Ne Kalır?

 

Mutluluk deriz yüzümüzde nazende tebessüm

Karamsarlık ruha sıklet, çirkin kostüm.

Umuttur her yanım altım ve üstüm.

Duyguları alınca insandan geriye ne kalır?

 

Öfke kimin elinde bilinmez bir sır,

Şerli öfke artıyor, haktan uzak asır.

Utancı en güzel ahlaklı olan taşır.

Duyguları alınca insandan geriye ne kalır?

               

Saygı yüklü sineler vardı bilinmez nerde?

Biz hep bir araya gelirdik acı, tatlı ve kederde.

Şefkati mi yitirdik ki önümüzde kara perde.

Duyguları alınca nisyandan başka ne kalır?

 

Şükür elimizde mutluluk muştusu.

Bu ne nimetsiz kalma kuşkusu?

Hamdetmek değil mi bu işin doğrusu?

Duygusuz kalınca isyandan başka ne kalır?

                                                                                           Burak KILINÇ

MÜLTECİ ÇOCUK

Gidiyorum meçhule, içim yangın yeri.

Ardım yıkık bir şehir.

İçerisinde susmuyor silahlar.

Ezan sesi yerine şimdi, duyuluyor çığlıklar.

Şimdi şehr-i cemilde, şems garptan yükseliyor.

Önümde körelmiş vicdanlar.

Sağır olmuş, duymaz olmuş kulaklar.

Etrafı bir duhan kaplamış, görmez olmuş Müslümanlar.

 

Oysa tek isteğim vardı, olmasaydı savaşlar.

O zaman ayrılmazdı ki çocuklar ile babalar.

Annemin gözyaşları ıslatmazdı şehrimi.

Tabi almasalardı bombalar annemi.

Ah kardeşimin bayram kıyafeti, olmuş üzerine kefeni.

Zaten kabri yeryüzünde yaşarmış şarkın Müslümanları.

Atıyorum adımlarımı, sırtımdaki eşyalar ağrıtmıyor bedenimi.

Kardeş dediklerimin bakışları yakıp geçiyor sinemi.

Bir kuru ekmeğe muhtaç olmasak, böyle olmazdı belki.

                                       

                                                                         Ayşenur TARHAN