MÜLTECİ ÇOCUK

MÜLTECİ ÇOCUK

Gidiyorum meçhule, içim yangın yeri.

Ardım yıkık bir şehir.

İçerisinde susmuyor silahlar.

Ezan sesi yerine şimdi, duyuluyor çığlıklar.

Şimdi şehr-i cemilde, şems garptan yükseliyor.

Önümde körelmiş vicdanlar.

Sağır olmuş, duymaz olmuş kulaklar.

Etrafı bir duhan kaplamış, görmez olmuş Müslümanlar.

 

Oysa tek isteğim vardı, olmasaydı savaşlar.

O zaman ayrılmazdı ki çocuklar ile babalar.

Annemin gözyaşları ıslatmazdı şehrimi.

Tabi almasalardı bombalar annemi.

Ah kardeşimin bayram kıyafeti, olmuş üzerine kefeni.

Zaten kabri yeryüzünde yaşarmış şarkın Müslümanları.

Atıyorum adımlarımı, sırtımdaki eşyalar ağrıtmıyor bedenimi.

Kardeş dediklerimin bakışları yakıp geçiyor sinemi.

Bir kuru ekmeğe muhtaç olmasak, böyle olmazdı belki.

                                       

                                                                         Ayşenur TARHAN